వయసు కొంత మరలాక---
----------------------------రావెల
************************************
నేనూ నీవూ ఒక పడికి చేరుకున్నాక
వయసుకు తగ్గ ముచ్చట్లతో మురుసుకుంటుంటాం!
కాళ్ళు పీకుతూ వుంటాయి,కళ్ళు వేటికోసమో
వెదుకుతూ విసిగివేసారుతూ వుంటాయి..

పగలంతా విసుగుగా వెసులుబాటును
 వాటేసుక్కూర్చుంటాం..
వయసు నొసలుపై గీసిన ముసలిరేఖలు
ఎక్కడ విదితమౌతాయేమోనని అద్దం ముందుకు
వెళ్ళడానికే అనుక్షణం జంకుతూ వుంటాము..

కనులు తొందరతొందరగా మూతబడుతుంటే
పడమటింటికి పయనమయే సూరుడి చిత్తగింపును
పనిమాలా  వీక్షిస్తూ కూర్చుంటాం..

అప్పుడప్పుడూ నడక దారిలో పాదచారులుగా
ప్రతి గతకాలపు మధుర స్మృతులనూ
నెమరువేసుకుంటూ మురిసిముక్కలయిపోతుంటాం..

ఎదురుగా వున్న కవితా సంపుటుల్లోని
 చిన్ని చిన్ని అక్షరాలను కలిపిచదువుకోవడానికి
నానా యాతన పడుతూ నవ్వులతో కాలక్షేపం చేస్తుంటాం..

బాల్య స్నేహితులెవరైనా కనబడితే ఆపురా స్మృతులను
పదే పదే హెచ్చరించుకుని మనలోమనమే నవ్వుకుంటుంటాం..

యువతరం ఎదురైతే ఎక్కడ తాతగారని సంబోధించి
మన అసలు వయసును గుర్తుకు తెస్తారేమోనని
ప్రక్కకు తప్పుకుని పారిపోతుంటాం..

ఇద్దరంకలిసి కాఫీతోనో తేనీరుతోనో మద్యపానంతోనో
మనవయసును మరిపించే జ్ఞాపకాల ప్రవాహాల్లో
మునిగితేలుతూ వయసును మరచి నవ్వులే నజరానాలుగా
నయగారాలొలకబోస్తూ నవనవోన్మేషంగా చివురులు తొడుగుతూంటాం.

[ఒక చైనీస్ కవితను చదివిన నేపధ్యంలో...]