జీవనచిత్రాలు-6
=================
పల్లెటూర్లో పుట్టి పెరగడంవల్లనేమో
పుట్టిన తేదీలు జరుపుకునే ఆనవాయితీ
మా ఇంటా ఒంటా లేదని చెప్పుకోవడం రివాజుగావుండేది..


నేనందుకు భిన్నమైన వాతావరణంలో పెరిగిన వాడినికూడా
నాకుకూడా ఆ ఆనవాయితీ పరంపరంగా పాతికేళ్ళదాకా కొన సాగింది...పెళ్ళయాక తను నాజీవితంలో భాగస్వామ్యం పంచుకున్నాక పుట్టినరోజును జరుపుకోవడం మొదలయింది..
అది మొదట్లో కొంచం ఎబ్బెట్టుగా అనిపించినా తను చూపిన శేద్ధకు
మురిపెంగా ముఖ కవళికలు మారేవి..
ఉదయానేలేస్తూనే తలకు నూనెనంటి నొసటన పెద్దకుంకుమ బొట్టుపెట్టి
తల స్నానానికి తను స్వయంగా సహకరించేది..అలా పిల్లలు పెద్దవాళ్ళయేదాకా అలాసాగినా ఆ తర్వాత స్నానాలగదిలో ఒంటరిగానే తలంటుకోవడం ప్రారంభమయింది..నేనడిగితే ఒద్దంటున్నానని తనే ఒక కొత్తచొక్కా లాగు కొని తెచ్చి దేవుడిదగ్గర కొబ్బరికాయ కొట్టించి పాయసం తినిపించి వస్తధారణ చేసుకోమని
చిరునవ్వులతో సత్కరించేది..అలా పిల్లల పుట్టినరోజులకొచ్చేసరికి
కేకులా కాండిల్ లు ప్రవేశించాయి..తను ఎమ్మె బి ఈడి చేసిందిగనుక మొదటిదగ్గరనుంచీ ఏకవచన సంబోధనను ఇష్టపడే వాడినిగాదు..
బాగా కోపం నెత్తికెక్కితేమాత్రం ఏమ్మా రాణీ గారూ ఏమిటిది అని
కొంచం గద్దిస్తుండేవాడిని తనుమాత్రం చివరిదాకా ఏమిటి స్వామీ
అంత హంగామాచేసారు ఇంత చిన్నదానికేనాZ? అంటూ ఒక చిరుమందహాసంతో ఆకోపాన్ని కొండెక్కించేఏది..ఇప్పుడు తను కాలధర్మం చెందాకా ఆపుట్టినరోజు హంగామాలు పూర్తిగా కాదనుకున్నా ఆ పురా స్మృతులను మనోవల్మీకంలోంచి బయటకు లాగి
కనులను చెమరించుకోవడం తప్ప ఇంకేం చేయలేని అసమర్ధత నన్నంటి
పెట్టుకుని నయగారాలు పోతుంది..

తా//క...మావూర్లో ఒకబూబమ్మ వుండేది..చాలాసార్లు మాఇంటికి వచ్చి ఆ పుటకతేనె కాగితం ఇప్పించవా అని అమ్మా నాన్నలను బ్రతిమాలుతుండేది..అంత అమాయకత్వం విస్తరించిన మారుమూల పల్లె వాసులం..పుట్టిన తేది కాగితం కొచ్చిన తిప్పలవి.