శతమానం భవతి....
======================================రావెల


మూడు పదులవయసులో ముచ్చటపడి మరీ
అరిషడ్వర్గాలు నన్ను ఆనందంగా బందీనిచేసి మురిపిస్తాయి


నాలుగుపదులు నవ్వుతూ నన్ను దాటివెళ్ళుతున్నప్పుడు
ఇకపై రోగాలబారిన బందీనికాకూడదని గట్టిగా విశ్వసిస్తాను..

యభయ్యో,అరవయ్యో పడుల్లోకి రాగానే గుండె గొప్పగా కొట్టుకోవడం విని
నన్ను నేనే అభినందనపరంపరలో ముంచెత్తుకుంటూ వుంటాను.



డెబ్భయోపడిలోకి చేరుకున్నాక అనారోగ్యలక్షణాలు
నాతో చెలిమి చేయాలని అనుక్షణం తహ తహ లాడుతాయి.

ఎనభయ్యోపడికి చేరుకోగానే దూరదూరతీరలచెంత
నినదించే మృత్యు ఘంటికలు నన్ను చేరుకుంటున్నసత్యాన్ని గ్రహిస్తాను..


తొంభయ్యోపడిలోకి తొటృ పడుతూ చేరువవగానే
నాలోని ఆత్మవిశ్వాసం నన్ను కొత్త మధువులను రుచిచూడమని ప్రేరే[పిస్తుంటాయి..

అన్ని దశల్లోనూ ఆ పరమాత్ముడే నన్ను నిరంతరం నడిపిస్తున్నాడని గ్రహించి
అతని పిలుపుకోసమే ఆశగా ఎదురుచూస్తూ సంకీర్తనలు వింటూ
శేష జీవితానికి ముగింపుగా  మంగళహారతులు పాడడంలో
మునిగితేలుతుంటాను..

===================================================