డక్షిణాదిన ఓ మారుమూలనున్న ఆపల్లెలో
నా శేషజీవితం గడపాలన్న చిరకాలవాంఛ
ఇన్నాళ్ళకిలా నెరవేరినందుకెంతో సంతోషంగా వుంది..
మనసున్న మనుషులక్కడ పుష్కలంగా వుంటారని ప్రతీతి..

నేనుండే ఇల్లు అస్సలు పెద్దదేంకాదుసుమా!!
ఒక మమచం, ఒక చాపా చాలుగదా ఈ వయసులో నాకు..
ఇరుగుపొరుగువారప్పుడప్పుడూ వచ్చి మనసారా పలుకరించే
వీలంటూ వుంటే చాలుగదా ఇంకా అంతకన్నా సౌహార్దం ఏంకావాలి?

పాతజ్ఞాపకాలు నెమరేసుకుంటూ నాతో పంచుకోగలిగిన అనుభవజ్ఞులైన
స్నేహితులుంటే చాలుగదా ఇంకేం కావాలినాకు చెప్పండి..
ప్రాచీన కావ్యాలను పునశ్చరణ చేసుకోకోగలిగిన
తీరికుంటే చాలునాకు..అంతకన్నా ఆనందం ఇంకేముంటుంది నాకు నిజంగా!!

క్లిష్టమైన పద సంచయం ఎదురయితే అన్వయాన్నందించగలిగిన
స్నేహితులుండడంకన్నా ఇంకేం కావాలి? మనసును ఆరోగ్యకరంగ

ఉంచుకోవడం అప్పుడొక లెక్కంటారా విజ్ఞులు మీరే చెప్పండి!!
[ఒక చైనీస్ కవితకు[క్రీ శ. 372-427 ప్రాంతం] స్వేఛ్చానువాదం]
==============================================