మనాదికి చేరువగా
-----------------------------రావెల..
శిశిర ఋతువులోని ఎత్తుగాలులన్నీ
బలంగా వీస్తూ కళ్ళను బైర్లుగమ్మిస్తున్నవి..
తెలిమబ్బులన్నీ క్రమ క్రమంగా గుంపులుగాచేరి
పచ్చికబయళోళనూ,నందన వనాలను మూకుమ్మడిగా
వట్టిపోయేలాచేసి వ్యధార్తులను గావిస్తున్నవి..

పిల్ల కాలువ వెంట వడి వడిగా పరుగెత్తాలనున్న
కాగితం పడవ అడుగుముందుకు వేసే మార్గం కనబడక

ఆపసోపాలుపడుతూ అనాధలా ఆక్రోశిస్తున్నది..
సమీపంలో కుదురుకున్న సముద్రం నీతి మట్టంపై

ఎగ శ్వాస దిగ శ్వాసలతో ఎగిరెగిరిపడుతున్నవి..

పడవనడుతున్న వాడుకూడా ఇవ్వాళెందుకో
విషాద గీతాలనాలపిస్తూ, విసుగునధికంచేస్తున్నాడు..

అనుక్షణం ఆవిడను గూర్చిన స్మృతులే
 మనోవల్మీకాన్నధివసించి ఊపిరిసలుపకుండా
ఉప్పెనలా ఎగసి ఎగసి పడుతున్నవి..
గడ్దకట్టిన హృదయం మాత్రం మౌనరాగాల నాలపిస్తూ
మరో మంచి భవిష్యత్తు ఉంటుందని భరోసాగా
విశ్వసిస్తూ కాలం వెళ్ళదీస్తున్నది..
[ఒక చైనీస్ కవితను చదివిన నేపధ్యంలో---]

================================