విహ్వలమైన క్షణంలో
------------------------------రావెల
అరవయ్యో పడిదాటాకపడిదాటాక
అకస్మాత్తుగా వాటేసుకున్న
ఒంటరితనానికి దాసోహమన్నాను..
రాత్రంతా ఎడతెరిపిలేకుండా
కురుస్తున్న కుంభవృష్టిలాంటి వర్షం
నన్నుమాత్రమేగాక ఇంట్లో
వెలుగుతున్న ఒకేఒక్క కొవ్వొత్తినికూడా
గజ గజ వణికిస్తున్న వైనం..
ఉరుములూమెరుపులూ వూరికే రావని
నన్ను అనుస్యూతంగా భయకంపితుడిని
గావించడానికేనని
ఇట్టే అర్ధమై పోయింది...
[ఒక జపనీస్ 8 వశతాబ్దపు కవిత ఆధారంగా]