అనృతం కురిసిన రాత్రి
అంతా ఆదమరచి నిద్రిస్తుంటే
అమృత ఘడియలన్నీ
విష ఫూత్కారాలను వెలువరిస్తూ
తమ దుశ్శీలాన్ని ప్రకటించుకోవాలని
ప్రపంచమంతటినీ
భయభ్రాంతుల ఒడిలోకి చేర్చి
పరాకును చిత్తగిస్తున్నట్లు నటిస్తున్నాయి..
[అభ్యుదయ కవి తిలక్ కు క్షమాపణలతో]

అమృతం ఇంటిపట్టున తలదాచుకున్న సమయాన.
=============================================

వేసవి వేడిమినంతా
దినకరుడు ధరణీతలంపై
ఏకధాటిగా విస్తరింపజేసినవేళ
 అతడొక్కడలా ఇంటిపట్టునేవుండి
ఆరగారంగా అదోఇదోతిని,తాగుతూ
ఒక పుస్తకంపురుగులా పరిణామంజెంది
దీపపుకాంతిలోగూడా దేదీప్యమానంగా
వెలిగి వేడిమికిదూరంగా మంచిపుస్తకం చెంతన
మనసును చల్లబరుచుకుంటూ, మౌనరాగాన్నాలపిస్తున్నాడు..


బయట వాతావరణమంతా ఒక్కసారిగా మారిపోయింది..
ఉరుములూ మెరుపులతో జనావళిని భయకంపితంజేయడం మొదలెట్టింది..

అప్పటిదాకా ఒక వలయంలా ఏర్పడి రాజ్యపాలనంజేసిన నిశ్శబ్దం
వరుణదేవుడి కరుణకు చాలా దూరం విసిరివేయబడి..అల్లకల్లీఓలం వైపు అడుగులువేయడం మొదలెట్టింది..

అతనుమాత్రం ఏమాత్రం చెక్కుచెదరకుండా పట్టుకున్న పుస్తకాన్ని
పట్టువదలని విక్రమార్కునిలా ఆ కావ్యగత పరీమళాలను
ఆస్వాదించడంలో మునకలేస్తూ మురిసి ముక్కలయిపోతున్నాడు..
అతని చుట్టూ,పాతకొత్తలమేలుకలయికగా అమృతం కురిసినట్లనిపించింది..

పుస్తకాన్ని ఔపోసనపట్టడంలో నిమగ్నమవడం పూర్తయాక
అర్ధరాత్రివేళ ఆనందమయుడై ఒక వెలుగువెలుగుతూ
సాహిత్య ప్రస్థానంలో సౌజన్యశీలియై ప్రకాశిస్తున్నాడు..

తనకు నచ్చినపనిలో ఆపాదమస్తకం మునిగితేలడంలోని అపురూపమైన ఆసక్తికి ఆశ్చర్యపోవడం
ఆమె వంతై పెదవి అంచులమాటున చిరునవ్వులపూలు పూయడం అవిడకు అనుభవంలో
కొత్తనిపించకపోవడం అసలు సిసలు అందమె ఆనందమని మురిసిపోవడానికి మూలాధారమై నిలిచింది..
================================================================

కవిత్వంపట్ల వైముఖ్యం
మనిషిని సోమరితనం వైపు
సునాయాసంగా చేర్చడం ఖాయం..

ముదిమితనం మనిషిని
ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలయినప్పుడు
ఒంటరితనపు చీకట్లు ఒక్కొక్కటిగా
ముసురుకోవడం మొదలెట్టినప్పుడు
ఎంతఖర్చుకయినా వెనుకంజవేయకుండా
వైద్యంచేయించినా కూడా రోగం నిదానించనప్పుడు
శేషజీవితం శుభప్రదంగా సాగాలనుకుంటే
కవిత్వపఠనమొక్కటే నిజమైన తరుణోపాయమని
ఇట్టే అర్ధమయిపోతుంది..
నేలకు రాలిపడిన నీటిబిందువును తిరిగి
హస్తగతం చేసుకోవడం అసాధ్యమేనని తెలుసు..

తెలిమబ్బులవెంట ఆశాజనకంగా పరుగులు తీయడం
ఎండమావులపట్ల ఎడతెగని విశ్వాసాన్ని ప్రకటించడమే గదా!!

సోమరిపోతులకు కాలాన్నెలా వృధాగా ఖర్చుచేయడమో తెలుసు..
పసుపురంగులు దాల్చిన ఆకులు క్రిందకు పడిపోవడంకూడా తప్పదని తెలుసు..
అందుకే మౌనాన్ని ఔదలదాలుస్తూ,పురా వైభవాన్ని మరలా
పుణికి పుచ్చుకోవడమే మేలని తెలుసుకున్నాను..
కావ్య పఠనంలోనూ,కవిత్వం పట్ల రచనాసక్తిని పెంపొందించుకోవడంలోను
కాలాన్ని అమూల్యమైన సంపదగా భావించి గుర్తించడం ప్రారంభించాను..
====================================================

ప్రభాత గీతం

---------------------
ఇవ్వాళ నానడకదారిలో
నానావిధాలైన దృశ్యాలు
కంటబడినన్ను కళవళ పెట్టాయి..


నెత్తురోడుతున్న హరిణం శిరస్సు
గుండెను గొంతులోంచి
క్రిందకు జారవిడిచింది..


కొoచం దూరం ముందుకడుగులు వేయగానే
చీమలబారు చిటుక్కుమని తగిలింది..
చెరకుముక్కను డొల్లచేయడంలో
కృతకృత్యమయ్యాయని చెప్పకయే చెప్పింది..


ప్రక్కగా వీస్తున్న పరిమళ భరిత సుమదళాల
సోయగాలు మాత్రం
 నన్ను కలత బారినపడకుండా
కాపాడగలిగాయి..


దగ్గరున్న తరువనంలోంచి వీచేగాలికి
గలగలాడుతున్న ఆకులు జీవనరాగాన్ని
ద్విగుణీకృతంచేస్తుండగా ---
అప్పుడప్పుడు నేలమీదకు రాలిపడుతున్న
 పండుటాకులుమత్రం
బ్రదుకు బాటను శిశిరానికి చేర్చకతప్పదని
హెచ్చరికచేస్తూ కదలిపోయింది..

నవ్వుతాలుగా----
=================
ఆ నవ్వుకు అర్ధమేమిటని?
అమయకంగా తనను ప్రశ్నించాను
ప్రభాతాన పరిమళించే పువ్వుల
అందాన్ని ఎప్పుడయినా నిలదీసి అడిగావా?
మీ అందాలకు అనుపానాలేమిటని?
పువ్వయినా , అతివ నవ్వయినా, అందాన్ని
ఇనుమడింపజేసేందుకేగాని, అడ్డ దిడ్డమైన
ప్రశ్నలతో విసుగు పుట్టించడం గొప్పకాదు..
మృదుహాసంతో తన సమాధానం
నన్నుచూసి నివ్వెరబోయింది...

=========================================

ఔను నిన్ను గురించి
ఒక కవితను వ్రాస్తానన్న
 మాట యదార్ధమే సుమా!

బాల్యంలో స్నానాలగదిలో
నిన్ను బుసగొడుతూ భయపెట్టిన
త్రాచు పాము కధను వివరించనా?

యవ్వనంలో నీకున్న
 చలన చిత్ర వ్యామోహం
గురించి చక్కగా వివరించనా?

నడివయసు దాటాక
 నాజూకుల నజరానాలకు
వీడ్కోలు చెప్పిన నీ సౌమనస్యాన్ని
 గురించి ప్రవచించనా?

ముదిమి మీదపడుతున్న సమయానికి
నెత్తి నద్గిరోహించి స్వేదసంద్రాలను సృష్టించిన
 సూరీడులా నీ నెత్తినెక్కి నాట్యం చేసిన
అనారోగ్యాన్ని గురించిన్నీ  అమాంతంగ నిన్ను కౌగిలించిన
మృత్యువును గురించి శోకతప్త హృదయంతో విషాద
రామాయణాన్ని విపులీకరించనా?

ఔను నిన్నుగురించి ఒ కవతను రాయాలని
ఎన్నాళ్ళుగానో అడుగుతూనేఇవున్నావు..
ఎక్కడినుంచి మొదలెట్టాలో తెలియక
ఇప్పటిదాకా మిన్నకుండిపోయాను..

ప్రభాత సమయమ్నుంచి పవళింపు వేళదాకా
ప్రతిక్షణం నిన్ను గూర్చిన జ్ఞాపకాల ప్రవాహాల్లో
మునిగితేవ్లేనాకు ముందు నాసంగతి ప్రస్తావించవా అంటూ
ఎన్నెన్నో సంఘటనలు నన్ను ముసురుకుని ఊపిరాడకుండా వేధిస్తున్నయి..

యవ్వనంలో నువ్వు తళ తళ లాడుతూ మురిసిబోతున్నప్పుడు
స్నాలగదిలో తలెత్తి బుసకొట్టి భయపెట్టిన త్రాచుపాము
చేసిన హడావుడినిగూర్చి మొదలెట్టనా!!

శనివారం అనగానే సినిమా చూడాలంటూ పట్టుబట్టే నీ
మంకు పట్టునుగూరించి సవివరంగా చెప్పనా?

అదృష్టమో !
ఆశావహంకాలేని దురదృష్టమో!!
ముందస్తు అవగానంటూ ఏమీ ఏర్పడకుండానే
ఈ ప్రపంచంలోకి వచ్చి దిగబడిపోయాను..

ప్రేమించిన హృదయానికితలొంచుకుని
ముందుకు ముసిముసినవ్వులతో అడుగులు వేసాను..

ఎక్కడినుంచో ఒక ఆకాశవాణి అనూహ్యంగా
పెడబొబ్బలతో కేకలు కొనసాగిస్తూనేవున్నది..

ఇంత హడావుడిజీవితగమనంలోనూ
అకాల వసంతంలా తృప్తినిస్తున్న సంతానం..

శిశిరంలోకి తొంగిచూడనవసరం రాకుండా
అడ్డుపడుతున్నానురాగానుబంధాలు..

జరిగిన విషాదాన్నెలా సమ్యమనంతో
సర్దుకు గడుపుకోవాలోనన్నదొక్కటే
శెషజీవితంలో చివరకు మిగిలిన
జవాబుకోసం ఎదురుచూసే ప్రశ్న..
====================================

యదాలాపంగా----------------
=========================
నీవు ప్రేమానురాగాల అభివ్యక్తితో
రాసిన లేఖలన్నింటిలోనూ ఒక
రసరమ్యమైన ప్రపంచం కనులకు
చేరువవుతున్న అనుభూతి..

దూర దూర తీరాల్లోంచి వినిపించినా
నీ మృదుస్వనం నాచెవులకు ఇంపునే కలిగిస్తున్న అనుభవం..
అదేమిటో జ్ఞాపకాల వసంతాలన్నీ మావిచిగురుల మడతల్లో
తలదాల్చుకు తీరాలని తహ తహ పడుతున్నాయి..

నీలేఖల్లోని ప్రతి అక్షరం హృదయగత భావాలను వెలికిదీసుకొచ్చే
చేదలాగానే నాకనులకు ద్యోతకమౌతున్నది..

అక్కడక్కడా కొన్ని అక్షరాలు అశ్రువులనాశ్రయించాయేమో
కలగాపులగంగా తడిదుప్పటిని ఆసాంతం కప్పుకున్నట్లనిపిస్తుంది..

దూరాలను కలిపికుట్టే దివ్యాస్త్రంలానీ ప్రేమలేఖలు..
కొనగోటితో కన్నీటిచారికలను తుడుచుకుంటూ నే
నీలేఖల్లోని సారాంశాన్ని మనోగతంచేసుకునే
 ప్రక్రియలో నిమగ్నమై పోతున్నాను..
నన్ను మనసారా క్షమించు..నీలేఖాంశాలనన్నింటినీ
ఇలా బహిర్గతం చేసి నా అంతరంగ మధనాన్ని
ఆరుబయట ఆరబెట్టవలసిన విషాదం ముంచుకొచ్చినందుకు..
============================================

ప్రభాతసమయాన
మనసుకు ఆహ్లాదాన్నికలిగించే
సుప్రభాత శ్లోకమే నీవనుకున్నాను..

వసంతం వచ్చేసిందనగానే
మావిచిగురులమాటున వినిపించే
కోయిలమ్మ స్వరగానమే నీవని తలచాను..

వానలు జడివానలై వర్షించినప్పుడు
అదే నీ అనురాగామృత ధారలని
ఆహ్లాదంతో గ్రోలాను...

శరద్ హేమంతాలలో వీచే చలినెగళ్ళకు
నులివెచ్చగా కప్పుకునే ఊలు దుప్పటివని మురిసాను..

గ్రీష్మం వచ్చినా సాయంత్రానికి వీచే
మలయమారుతం నీవని గ్రహించి మృదుహాసంతో మెరిసాను..

శిశిరం అడుగిడగానే చెప్పా పెట్టకుండా పండుటాకులా
నేలకు రాలిపడతావని ఊహించలేక కృంగి కృశించాను..

ని  'వేదన '
==============
నాకుతెలుసు నేనెంతకష్టించి స్వేదం వెలార్చినా
అది నీ కంటికి హ్రస్వమై సాక్షాత్కరిస్తుందని
వర్షాభావాన్ని ముందస్తుగానే ఊహించి నేను
కుంభ వృష్టిలా అనురాగామృతాన్ని వర్షించినా
అదికేవలం ఒక బట్టతడుపువానగానే నీకు స్పృశిస్తుందని
వృత్తలేఖినిలా అనునిత్యం నిన్నంటిఉపెట్టుకుని
నీచుట్టూ నిరంతరం పరిభ్రమించినా అది కేవలం
ఒక కంటి తుడుపు ప్రదక్షిణగా నీ మదిలో సూక్ష్మరూపాన్నావహిస్తుందని..
అయినా భ్రమరకీటక న్యాయాన్ని నా మదిలో
పున ప్రతిష్టింపజేసుకుని నా మనోభీష్టాన్ని నెరవేర్చుకునేదిశలో
కృతకృత్యనై కునారిల్లకుండా ఈ భువిపై మిగిలిపోతానని..
============================================

విహ్వలమైన క్షణంలో
------------------------------రావెల
అరవయ్యో పడిదాటాకపడిదాటాక
అకస్మాత్తుగా వాటేసుకున్న
ఒంటరితనానికి దాసోహమన్నాను..
రాత్రంతా ఎడతెరిపిలేకుండా
కురుస్తున్న కుంభవృష్టిలాంటి వర్షం
నన్నుమాత్రమేగాక ఇంట్లో
వెలుగుతున్న ఒకేఒక్క కొవ్వొత్తినికూడా
గజ గజ వణికిస్తున్న వైనం..
ఉరుములూమెరుపులూ వూరికే రావని
నన్ను అనుస్యూతంగా భయకంపితుడిని
గావించడానికేనని
ఇట్టే అర్ధమై పోయింది...
[ఒక జపనీస్ 8 వశతాబ్దపు కవిత ఆధారంగా]

హితోక్తి
=======

అక్షరం ప్రవహిస్తున్నవేళ అంతటా
ఆనందం తాండవనృత్యం గావిస్తున్నది..
సుమసౌరభమౌ సుందరపరీమళాలు
సువిశాలంగా విస్తరిస్తూ ప్రభవిస్తున్నవి.



అమ్మ, ఆవులతో మొదలైన వర్ణసముదాయం
మాతృ స్థానానికి మనసారా నమస్కరిస్తున్నది..
కమ్మనైన సంస్కృతీసంప్రదాయాల
వారసత్వాన్ని కనులవిందుగా వినిపిస్తున్నది..
వినమ్రంగా విశదీకరిస్తున్నది..

ఉడుతలు చెట్లకొమ్మలపై ఊయలలూగుతూ పలురకాల
కాయలను కొరికి కొరికి తమౌఉచ్చిష్టమే జగత్సర్వమని ఉపదేశిస్తున్నది..
ఏలుకనెక్కిన దైవానికి ప్రతి శుభకార్యంలోనూ
అగ్రసనాధిపత్యం వహించే అదృష్టానికి నోచుకుని
ప్రధమ తాంబూలాన్నందుకుని తనివితీరా మనలకు
ఆశీర్వాదాల నందిస్తున్నది..
ఏనుగునెక్కిన కవివరులంతా ఇక్కడి సాహితీలోకంలో
ప్రాత:స్మరణీయులై కంఠోపాఠంగా తమ పద్యాలను వల్లెవేసుకునే
అదృష్టానికి మనమoతా నోచుకునేలాచేస్తున్నారు..


ఒకాడొక్కడిగానే ఉంటూ ఓటికుండల్లా మారకూడదని
 పెద్దలమాటలనుఔదల దాల్చి ఉద్వాహప్రక్రియతో ఉత్సాహాన్ని
 తనివితీరా తమలోనింపుకుంటూ
తమ పరిసరాలకు కూడా దానిని వ్యాప్తి చెందించమని
 చెప్పకయే చెప్పుతున్నది..

అమ్మా, నాన్నా ,పిన్నీ , బాబాయ్ అక్కా,బావా , మామా, అత్తా
అని పిలుచుకుంటూ మన ఆత్మీయనురాగాల అనుబంధాలను
అనుభూతిప్రధానంగా మలచుకుందాం!

అంత: కరణను అనునిత్యం ప్రక్షాళనగావించుకుంటూ
ఆదర్శప్రాయంగా జీవితాలను క్రమానుబద్ధంగా మలచుకొమ్మని
సుఖశాంతులతో ప్రవర్ధమానం కావాలని జగజ్జేగీయమానంగా
చకచ్చకితంగా వెలుగుతున్న అక్షరకాంతులు ఆశావహంగా
ఐకమత్యమొక్కటే  మన జాతికి అనంతమైన బలమని
 ప్రబలంగా తన హితోక్తిని వీనులవిందుగా  వినిపిస్తున్నది..

========================================

ఈకవిత నాస్వంతం దేనికీ అనుకరణగానీ అనువాదంగానీ

కాదని మరే ఇతర పత్రికలోనూ ప్రచురణకు పరిశీలనలోనూ

లేదని హామీ..

రావెల పురుషోత్తమ రావు

1651 BriarcliffDr

NolensvilleTN 37135[USA]

======================

చిరకాలం గుర్తుండేలా
నీకేం బహుమతినివ్వాలి?

వసంతాన విరబూసిన
గులాబీలతో సత్కరించనా?

గ్రీష్మమ్నాడు సాయంసమయంలో వీచే
మలయపవనాన్ని కానుకగా సమర్పించనా?

శిశిరంలో నేలకు రాలిపడే పండుటాకుల
గలగలారవాలను వరుమానంగా అందించనా?

ఒక రుతువుకే పరిమితమైన ఇవన్నీ నీకు
కలకాలం గుర్తుండే కానుకలెలా నిలబడతాయి?

ఆరుగాలాలపాటు అచ్యుతమై అలరించే నా
అనురాగానుబంధాల కౌగిలింత ఆకళింపునివ్వదా?

==================================

నాలుగు గోడలమధ్యన
నాజూకుగా భద్రపరుచబడి
ఘనీభవించి,శిలాజాలా
మూర్ధన్యమై మిగిలిపోయిన
జ్ఞాపకాల స్రవంతులన్నీ
పునరేకీకరణకోసం
ఉవ్విళ్ళూరుతూ,  రెంట్టింపయిన
ఉత్సాహంతో...

చతుష్చక్రపు వాహనాల్లో
భద్రంగా పయనిస్తూ
క్షేమంగా ఒక్కచోట చేరి
హృదయగత భావాలనన్నింటినీ
విస్తారంగా ప్రవహింపజేయాలని
ప్రణాళికలు రచించుకుని
ఒక్కుదుటన ముచ్చటపడుతున్న
ఒకచో ఒప్పులకుప్పలా ఒయ్యారి భామల్లా
కలుసుకున్న  శుభ తరుణాన
పర్వత సానువుల చెంత విస్తరించిన
తరూసమూహపు పచ్చని పట్టుచీరెల
రెపరెపలు వింటూ, పక్షులుసైతం
ఊపిరి బిగబట్టుకుని ఆ జ్ఞాపకాల
ప్రవాహాల్లో పెద్దతనాలను మరిచి
మాకఫ్ఫెదుటన పుట్టి పెరిగిన పిల్లలంతా
మరోతరానికి నాందీవచనంగాతల్లులై,తండ్రులై
మనసులన్నీ విప్పార్చుకుని మానసవీణలను
శృతిబద్ధంగా, లయాన్విత సౌందర్యంతో
బృందగానాలు పాడుకున్నవేళ

స్రవంతులన్నీ

సమధికోత్సాహం ముప్పిరిగొన్న
 శుభ సమయాన

సాంకేతికతను సరదాగా
బుల్లిపెట్టెల్లో,సర్దుకుని కూర్చోమని శాసిస్తూ
చిన్నపిల్లలను సైతం కేవలం ఆటపాటలకు
దగ్గరగా నడిపించుకుంటూ,