అవాజ్మానసగోచరుడు..
--------------------------రావెల

సుప్రభాతాన్నే సూర్యుడు
ఉదయకిరణాలు విరజిమ్మడం
మొదలెట్టకముందే అతడూ ఠంచనుగా
పచ్చిక బయలుకు కాలినడకను సాగిస్తాడు..

అక్కడ అప్పుడె నోరుతెరుచుకున్న పూలమొక్కలతో
అనురాగ విలసితంగా ఆప్యాతను కుమ్మరిస్తూ
పలకరింపుల ప్రస్థానం సాగిస్తాడు..

కొంచం పొద్దెక్కుతుండగా ఇంటిదగ్గరలో
జలజలా ప్రవహించే సెలయేరుతోగగలా
మాట్లాడేసి ఇంటికి తికి తీరీగి వస్తాడు..

సాయంత్రం కాస్త చల్లబడగానే ఊరుముందర చెరువు
దగ్గరకు చేరుకుని ఇంటిబాటపట్టివచ్చిన పక్షులతో
సంభాషణలను కొనసాగిస్తూ గొంతుకలిపి కొన్ని రాగాలను
అందుకుని ఆనందపడుతుంటాడు..
చీకటిపడుతుందనగానే అరుణారుణకాంతులతో
అస్తమిస్తున్న ఆకాశంలో మారుతున్న రంగులను గుండెలోకి
రవాణాచేసుకుంటూ,  మనసుకు నెమ్మదిని బోధిస్తాడు..
రాత్రి చీకటిపడగానే నక్షత్రాలతోనూ అందమైన చందమామతోనూ
తన అనుభూతులను పాటలరూపంలో పంచుకుని
జనపద హృదయచోరుడై వికసిస్తాడు..

అతడినిచూసిన అందరూ,'మనాదిఏదో ముసురుకుందని ' ఎగతాళిజేస్తూ
ఎకసెక్కాలాడుతూ ఎద్దేవాజేసి ఆయాసపడుతుంటారు..
కానీ కొందరుమాత్రం అతని సౌందర్య రిరంసకు చేతులెత్తి మొక్కుతూ
ప్రకృతిలోలీనమై చరించే అతని అదృష్టాన్నివేనోళ్ళకొనియాడితృప్తిపడుతుంటారు..
----------------------------------------------------------------------------------